Austin Club Holland: klein maar fijn

 

Het gaat bij deze club om de wat grotere voor-oorlogse Austin Modellen, zoals de Ten, Twelve en meer, van voor 1950. De bescheiden groep leden voelt meer als een goed op elkaar ingewerkte vriendengroep. Dat betekent niet dat nieuwe leden niet welkom worden geheten. 
Zelf hebben we al jaren een Ten, maar ik was er nooit toe gekomen me aan de melden als lid. Maar Toen ik las dat de ACH niet al te ver weg een rit op de Veluwe zou organiseren, besloot ik lid te worden en te gaan kijken. Na enige tijd wachten op antwoord op mijn inschrijving barstte de communicatie los met welkomstberichten en werd ik ook ingeschreven in de club-Whatsapp groep. Het bleek dat 28 van de 35 leden daar aan deelnemen, dat is best een hoog percentage. Ook ontving ik al snel de Email-nieuwsbrief. 
We werden op de startlocatie heel hartelijk welkom geheten door een groep Austin Ten en Twelve auto’s en hun berijders, met koffie, thee en taart en veel gesprekken over auto’s. De rit was mooi uitgezet, er was een stop op een open plek in het bos, waar broodjes en drinken werden verzorgd en door de liefhebbers een soort behendigheidstest werd gedaan. Heel leuk om te zien. Er waren bijna tien auto’s , maar ze waren allemaal weer verschillend. Met alle gezelligheid liep het allemaal een beetje uit en we reden uiteindelijk wat later naar huis dan verwacht, zodat we de verlichting van onze Austin ook weer eens konden uitproberen. Het was een erg leuke rit en we gaan zeker weer naar een evenement van deze club. De dagen erna werd er nog uitgebreid nabeschouwd en foto’s uitgewisseld via de Whatsappgroep.  Zeer bijzonder, zo'n oude club met ouderwetse gezelligheid en moderne communicatie!





Dutch Wagoneer Fanclub & Dutch Wagoneer Drivers Facebookgroep: gezelligheid kent geen tijd


Ze waren er zelf helemaal door overdonderd: de organisatoren van de eerste bijeenkomst van de Wagoneer fanclub Whatsappgroep & Dutch Wagoneer Drivers Facebookgroep.
Ze zeggen wel eens dat als je er één gezien hebt dat je ze allemaal gezien hebt, maar de ongeveer veertig aanwezige Wagoneers waren allemaal heel verschillend! 
Dit is vast een record bijeenkomst voor Europa, maar zeker voor Nederland, terwijl het de eerste bijeenkomst van deze club was. De sfeer was prima. Dat belooft veel goeds voor de toekomst!

British Autojumble Nieuwkuyk: lekker (ver)dwalen tussen de bomen

 "Waalwijk" was de afgelopen jaren een vast begrip. Veel liefhebbers van Britse auto's wisten meteen dat het dan ging over de "British Autojumble". Dit jaar was het evenement verhuisd naar Nieuwkuyk, niet ver van Waalwijk. Het terrein was duidelijk kleiner van opzet en het was lastig een overzicht te krijgen van de aanwezige voertuigen. Ook de hardwerkende vrijwilligers hadden het zwaar.  Sommige merken hadden zich zo exclusief verschansd, dat we pas bij het naar huis rijden zagen dat ze er waren. Een verdwaalde Armstrong-Siddeley reed ook zoekend rondjes. Iets dat het publiek natuurlijk helemaal net erg vond. Iedereen kon zo de mooie auto bekijken. 
Het evenement wordt steeds door de MG-clubs georganiseerd, dus het aandeel MG's was dan ook hoog. Er was een mooie verscheidenheid aan MG sportwagens.
 
 Het regende af en toe en het was een beetje donker onder de bomen, maar de stemming was er niet minder om.
 Diverse handelaren en hobbyisten hadden onderdelen meegebracht en er werd goed gekeken.
 Dat het evenement niet alleen om de spartwagens ging, bewezen deze Taxi-eigenaren
 Morris Minors mogen bij een dergelijk evenement niet ontbreken
 Een bekende, maar in Nederland zeldzame Wolseley 18/85
 Wordt hier onderhandeld over de verkoop van deze Wolseley 16/60?
 Wanneer zag u zo'n variatie aan Standard-Triumph produkten? Oh ja, vorig jaar op Waalwijk!
De verdwaalde Armstrong Siddeley. We zijn benieuwd waar de Jumble volgend jaar zal neerstrijken. Het valt natuurlijk niet mee een geschikte plek te vinden voor zoveel auto's, maar we denken dat het de organisatoren en vrijwilligers vast gaat lukken er weer zo'n gezellig evenemnt van te maken.


Jeep CJ handremgedoe en uitlaatlekkages

Toen ik de Jeep op een mooi hellend plekje wilde parkeren om een sfeervolle foto te maken, trok ik zomaar de handrem uit het dashboard omdat de kabel brak. Ook maakte de uitlaat pruttelende geluiden, dus het was weer tijd voor wat reparaties.
Allereerst kon ik de handrem weer in het dashboard terugzetten. Dat ging vrij eenvoudig. Alleen het ratelmechanisme kostte wat gepruts.
Daarna monteerde ik een nieuwe kabel naar de remtrommel. Inderdaad: deze oude Jeep heeft maar een enkele remtrommel voor de handrem, achterop de tussenbak.
Hierna was de uitlaat aan de beurt. Ik wilde een extra ophangpunt maken onder de vloer. Hiervoor moest ik het onder de passagiersstoel ingebouwde compartiment openmaken. Ik kon daar niet zomaar bij omdat er een frame voor de stoelen bovenop was gemonteerd, dus het frame en de stoel moesten er worden uitgeschroefd. Ik had het compartiment nog nooit opengemaakt, dus ik was benieuwd wat de vorige eigenaar erin had achtergelaten. De vondst viel wat tegen: er zat een oud multitool en een slinger voor een krik in.
Maar ik kon nu wel het gat boren voor de bevestigingsbout van het nieuwe ophangpunt. Voordat ik het deksel weer dicht deed, heb ik het compartiment schoongemaakt en er een boel lijnolie and anti-rust-compound in gedaan.
Dit is het nieuwe ophangpunt. Er zit een beugel aan de vloer geschroefd en een gewapende rubber strip gaat naar een beugel op de uitlaat. De geroeste uitlaat had ik vervangen door een korte pijp.
Ondertussen maakte ik ook een simpel handgas voor de Jeep. Ik had een mooi systeem gezien bij de Austin Gipsy, dus dat idee nam ik over. 
Het handgas bestaat nu uit een beugel die op de arm van het gaspedaal zit geschroefd. Op die beugel zit een bout gelast waar een draadeind met een knop in zit. Het einde van het draadeind duwt tegen een plaat op de vloer. Als je de knop indraait, gaat het toerental omhoog. Dit is handig bij een koude start of voor het heel langzaam rijden in het terrein.
Toen ik een proefritje maakte, bleek het handgas prima te werken, maar de uitlaat was veel te luid, dus de uitlaat werd met een langere pijp verlengd naar de achterkant van de auto. Veel beter. Niet dat de auto nu echt stil is, maar nu is het tenminste weer het windgeluid dat je hoort. Zoals dat hoort bij een Jeep met hardtop!

Dutch Pre War Austin Seven Owners

Als deze club een evenement organiseert gebeurt dat " klein maar fijn": het zijn kleine wagentjes, ritjes gaan over kleine weggetjes en de bijeenkomsten zijn ook niet al te grootschalig. Zelfs de trailertjes zijn klein! Eigenlijk is het meer een vriendenkring van eigenaren van Austin Sevens, (BMW-)Dixis, of Rosengart. (www.austinseven.nl)

Onderweg valt genoeg te zien, dus er wordt regelmatig gestopt.
Soms is zo'n stop onvrijwillig omdat het wagentje even niet meer wil. Dan wordt er gezamelijk een oplossing bedacht. Hier is er een vriesplug uit de motor gesprongen. Dit werd slim gerepareerd met een Eurodubbeltje!
Een perfecte dag om je mooie"Two seat Tourer" uit te laten.

Als  het dan toch niet lukt is er altijd wel een behulpzame collega. 
Sevens in alle smaken. Dit is een pittig Seventje uit Zeeland met een beetje Sambal erbij.

Naar de speelgoedwinkel

Voor klassiekerliefhebbers is the Gallery in Brummen een enorme speelgoedwinkel. Voor ons was vooral de hierboven afgebeelde Chevrolet pickup uit 1941 een grote favoriet. Maar eigenlijk zien we overal in het mooie gebouw steeds weer nieuwe lekkernijen.
 

Roest, een eeuwige strijd voor oldtimerliefhebbers



Als roest zich eenmaal fijn overal in je klassieker heeft genesteld, zit er niks anders op dan de boel grondig aan te pakken. De roest moet eruit! Dat wordt slijpen, schuren en lassen!
En daarna is zwaar verzinken is natuurlijk het beste. Helaas is dat niet altijd mogelijk en vaak is het ook niet nodig. Als de auto maar grotendeels roestvrij is, dan is de roest lang buiten de deur te houden door ervoor te zorgen dat er geen zuurstof en water bij kunnen komen. Oh, en geen zout natuurlijk: even met je 4x4 over het strand en dan door een plasje water rijden maakt het roestduiveltje heel erg blij!
Er zijn veel middeltjes tegen roest en de fabrikanten claimen stuk voor stuk geweldige resultaten.
In de loop der jaren heb ik heel wat spulletjes uitgeprobeerd en inmiddels lijkt een combinatie van de volgende produkten goed te werken:
In de balken Waxoyl(moet regelmatig opnieuw), Mike Sander of Fluid Film (Schapenwolvet).
Mike Sander voor onder een modderauto die van onder niet mooi hoeft te blijven. Mike blijft altijd zacht en vet en trekt dus rommel aan. Het maakt ook de onderkant van je auto glad, dus kijk uit met het opkrikken. Hij glijdt zo van je kriksteunen af! Mike Sander moet eerst worden opgewarmd om goed vloeibaar te zijn. Prachtig voor de binnenkant van deuren en baken.
Fertan voor oppervlakkige roest en in naden en kieren, Daarna Waxoyl of Mike Sander erover.
Epoxy en Owatrol voor het bijwerken van kleine roestplekjes.
ik spuit ook regelmatig Owatrol en/of (Tenco)scheeps antiroest compound in naden en kieren(hardt niet uit).
Lijnolie schijnt de muizen nogal aan te trekkken en droogt uiteindelijk uit. Scheeps- anti-roest heeft als bijkomend effect dat je auto(en de garage) naar een palingrokerij gaat ruiken.
Een dunne laag zwarte tectyl/underbody in wielkasten en onder buitendorpels onder de vlakke vloer(over amber tectyl). Het idee is dat de lagen dun en flexibel en liefst deels vloeibaar blijven.   Dikke lagen komen los en zijn dan juist mooie roestnesten! Gebruik nooit afgewerkte olie. Dat zit vol zure verbrandingsresten die roest bevorderen en is ongezond aan je handen. Ik heb wel eens tectyl met een kwart nieuwe olie gebruikt tussen subframes. Zelfs oude verfresten vermengd met lijnolie vormen een taaie laag. Niet mooi, wel functioneel.

Er is geen enkele behandeling die eeuwig blijft zitten, dus je moet echt jaarlijks goed onder de auto de beschermlaag nakijken en bijwerken. Zelfs dan zul je af en toe een gaatje moeten repareren dat ergens van binnen naar buiten ging roesten op een plek waar je't niet verwacht. 
In de motorruimte spuit ik vaak WD40(oid) tussen alle naden en op alle hendeltjes en palletjes. Glimt en smeert!

Ja, ik weet het: mijn antiroestkastje lijkt met al die middeltjes veel op het beautykastje van menig dame. Ook bedoeld om het overmijdelijke verouderingsproces tegen te gaan.